امروز: دوشنبه, ۲۲ تیر ۱۴۰۵

تلویزیون خبر اصفهان، مرجع انتشار اخبار، گزارش ها و مطالب ویدئویی درباره اصفهان و...

خبرچــین

نرخ روزانه ارز

دلار
۳,۷۶۵
یورو
۴,۱۵۸
پوند
۴,۸۷۵
درهم
۱,۰۳۳
دلار کانادا
۲,۹۰۴
دلار استرالیا
۲,۸۷۹
ریال سعودی
۱,۰۰۵
لير ترکيه
۱,۰۸۷
کرون سوئد
۴۲۷
رینگیت مالزی
۸۸۴
بات تایلند
۱۱۴
یوان چین
۵۷۰
فرانک سوییس
۳,۸۳۶
کد خبر: 6735
تاریخ انتشار: سه شنبه, ۲۹ دی ۱۳۹۴ ۰۹:۳۰

رقص و پایکوبی‌ام در کنسرت بُناب برای شادکردن کودکان سرطانی بود

خبرگزاری فارس: رقص و پایکوبی‌ام در کنسرت بُناب برای شادکردن کودکان سرطانی بود

علیرضا افتخاری:
رقص و پایکوبی‌ام در کنسرت بُناب برای شادکردن کودکان سرطانی بود

علیرضا افتخاری، خواننده‌ موسیقی سنتی ایران می‌گوید رقصیدن و پایکوبی‌اش در کنسرت پنج‌شنبه‌شب (۲۴ دی-۱۴ ژانویه) او در شهرستان بناب برای شاد کردن کودکان سرطانی بوده و می‌خواسته لبخند این کودکان را ببیند.


به گزارش گروه فضای مجازی خبرگزاری فارس، علیرضا افتخاری، خواننده‌ی موسیقی سنتی ایران می‌گوید رقصیدن و پایکوبی‌اش در کنسرت پنج‌شنبه‌شب (24 دی-14 ژانویه) او در شهرستان بناب برای شاد کردن کودکان سرطانی بوده و می‌خواسته لبخند این کودکان را ببیند.

 افتخاری درباره‌ی اتفاقات رخ‌داده در این کنسرت به وب‌سایت "موسیقی ما" گفته: «من واقعاً چند سالی است که هم در تهران و هم شهرستان کمتر حاضر به اجرای برنامه می‌شوم و خیلی سخت می‌گیرم و عمدتاً هم کنسرت نمی‌گذارم؛ ولی برای کنسرت بناب با تمام قلبم رفتم. در این برنامه قرار بود مدیر برنامه‌های من چند کودک سرطانی را به سالن بیاورد و من قول اخلاقی داده بودم که برای شادی دل آن‌ها این برنامه را اجرا کنم. اعضای گروه با قطار رفتند و به من هم گفتند با قطار بروم. اما من گفتم در دل شب می‌خواهم تنهای تنهای با خدای خودم خلوت کنم و تا بُناب رانندگی کردم و اشک می‌ریختم. من به خاطر این بچه‌های سرطانی معصوم به این برنامه رفتم و اگر کمی انصاف داشته باشیم، حتماً متوجه این موضوع می‌شویم که رفتن من به این برنامه، به خاطر کنسرت و بلیت‌فروشی نبود. من واقعاً نیازی به بُعد مالی این کنسرت نداشتم».

او ادامه می‌دهد: «همه وجودم را برای شادی آن‌ها روی صحنه گذاشتم و تا زمانی که لبخند آن‌ها را ندیدم، از صحنه پایین نیامدم. تِم موسیقی در اواسط برنامه، تِم کُردی بود و برای آن بچه‌های سرطانی پایکوبی کردم و به‌‌ همان خدا قسم که به خودم قول داده بودم که تا لبخند آن‌ها را نبینم، حرکاتم را ادامه خواهم داد و همین موضوع هم اتفاق افتاد. آقایان دلواپس! گناه من چیست؟ لبخند آن کودکان برای من دنیایی بود و کمال احترام را هم مردم آن منطقه به من گذاشتند».

 

انتهای پیام/

http://fna.ir/116MI4





Scroll to Top